Afscheid van Kyiv

Rodina Mat, Kyiv

Vandaag neem ik afscheid van Kyiv.

Op een terras bij Maidan eten we onze laatste Kip Kyiv. Het is zeven uur. Of we nog ergens de zonsondergang willen zien? En zo rijden we in anderhalf uur de stad uit, de dorpen voorbij, het land op. Bij een rij bomen slaan we linksaf; het hoge gras laat ons weten dat we deze zomer de eersten zijn. Midden op het veld zetten we de auto stil. Achter het glooiende groene gras kruipt de zon onder. Binnenkort zal het droger worden, maar het verkleuren zal ik niet meer kunnen zien.

De pedicure neemt er vandaag de tijd voor. Met uiterste concentratie gaat haar gereedschap aimabel langs mijn voeten, ‘omdat je zolang zonder moet’. Dan loopt de wijnbar beneden vol met modder. Of ik nog moet helpen schoonmaken en nee, ik heb ook geen water, maar ze redden zich wel. De huisbaas komt nog langs. Niet om het appartement te controleren – dat gelooft hij wel – maar om te controleren of ik me echt niet bedacht heb. Ik overhandig hem een fles Nederlandse jenever. Voor vier mooie jaren. Het langste dat ik in tijden thuis heb genoemd.

Kyiv bruist onwaarschijnlijk. Dat is moeilijk uitleggen. Dat moet je zien, waarnemen, voelen. Het is er goed ronddwalen, maar lang zoeken naar waar het leeft, hoef je er niet. Het is de onbedwingbare levensvreugde die een ieder er raakt – wat men niet verwacht van een land in oorlog. In de afgelopen vier jaar heb ik de grivna, de Oekraïense munt, drie keer over de kop zien gaan. Het is er spannend en chaotisch geweest. Er is afgebroken en opgebouwd. De oorlog in het oosten is verder van Kyiv dan Amsterdam van Berlijn en ja, daar merk je iets van, maar nee, er rijden geen tanks door de straten. Er flaneren vooral jonge, moedige en creatieve Oekraïners, die het leven in dit grensland dagelijks zin geven – met een koffie in het park of met grotere idealen. In een stad waar het leven doorgaat en iedere dag omarmd wordt. Een stad waar ik me meer dan welkom heb gevoeld – en een stad die ik nu met gemengde gevoelens verlaat. Nieuwsgierig naar wat komen gaat; pijnlijk om het goede achter te laten.

Voor vertrek verhuizen we per taxi stoelen en tafeltjes. Naar een nieuw balkon, waar ik altijd mag terugkomen. Daarna trekken we dezelfde jurk aan – en poseren voor de Sofiakerk op de eeuwige vriendschap. Dan nemen we afscheid, maar hoe vaak ik dat ook al gedaan heb, wennen doen het nooit.
Welwillend verlaat ik vandaag Oekraïne en dat stelt me gerust. We rijden met de auto, een laatste roadtrip, op weg naar warmere contreien en nieuwe avonturen.

Vandaag neem ik afscheid van Kyiv, de stad waarin ik gedwaald heb, maar verdwaald raakte ik er nooit. Це буде добре, Україна. Alles komt goed, Oekraïne. Ik kom je gauw weer beleven.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s