De meisjes van Ooh-la-la

Ooh-la-la

Elke maand kom ik bij de meisjes van Ooh-la-la. Het is er niet gezellig. Je zit dicht op elkaar en de tl-verlichting is fel. Ik laat er mijn nagels doen, maar kom er vooral voor een uurtje totale ontspanning. De meisjes doen hun werk, en communiceren meestal zonder van de handen op te kijken. Ze praten nauwelijks met hun klanten. Met elkaar spreken ze ook niet uitgebreid. Als ze al met elkaar praten, gaat het over nieuwe kleuren van de lak of over de bioscoop of een nieuwe tas. Als er een telefoon gaat laten ze alles vallen. Maar niet voor lang: de telefoon wordt tussen hoofd en schouder geklemd en zo vijlen en telefoneren ze ongestoord verder. Oekraïners bellen veel. Soms uitbundig, maar vaak heel monotoon. ‘Allo? Ja, ja. Oh. Oké. Nee. Ja. In de koelkast ja. Oké. Doei.’

Op een kruk zit de bazin. Die doet vrij weinig. Ze zit met een enorm boekwerk waar alle afspraken in genoteerd worden. De pagina’s staan bol van tipex en pennenstrepen. Maar de agenda staat altijd vol. Ze zijn zeven dagen per week open, van 10.00 tot 22.00 uur. De gemiddelde afspraak duurt anderhalf uur en kost dan zo’n 200 grivna (8 euro). De meisjes van Ooh-la-la werken zelfstandig. Door samen te werken op deze beperkte ruimte kunnen ze de huur en de kosten voor elektra, water en een desinfectieapparaat delen; elk meisje heeft haar eigen materiaal.

Tanja vind ik de liefste, maar ze knipt altijd in m’n vel. Dan bloed ik en moet er een desinfecterend spulletje op dat prikt. Ze vraagt daarna wel altijd of het gaat. Ze sommeert ook lief om m’n vingers te ontspannen. Aan het einde masseert ze mijn handen. Meestal val ik dan in slaap.

Nadja vind ik ook lief. Haar make-up zit perfect. Het lijkt wel getekend, haar hele hoofd. Ze vijlt m’n nagels alleen dusdanig recht dat ik uitstekende messen overhoud. Aanvankelijk herkende ik haar niet altijd, want de ene keer draagt ze een roze badstoffen huispak en de volgende keer een kittig doorschijnend kanten shirt.

Ik laat mijn nagels het liefst doen door Marina. Zij is de onaardigste van allemaal. Ze is lomp, trekt hard aan mijn handen en jetst de vijl genadeloos over mijn vingertoppen. Ze heeft een grof gezicht, met een wipneus. Ze doet ook wenkbrauwen. Haar eigen wenkbrauwen zijn zo geëpileerd dat ze altijd streng kijkt. Ze lacht zelden. In haar communicatie beperkt ze zich tot het hoognodige: ‘Vier vingers!!’ (dat betekent dat ik vier vingers onder het lampje moet houden en de duim nog niet), of: ‘Duimen!!’ (dan moeten alleen de duimen onder het lampje). Als ik aan het twijfelen ben welke kleur ik zal kiezen (ik heb dan een heel palet van kleuren voor me) en ik voorzichtig vraag of die ene rood misschien wat te oranje is, zucht ze alleen ‘tja’. Dat betekent in alle talen van de wereld: zoek het zelf uit. Dat doet ze overigens niet alleen bij mij. Ik zat eens te bloeden bij Tanja toen Marina een andere klant hielp. Een superslanke jongedame, hooggehakt, strakke korte jurk, haar haar perfect gestijld, zat er voor french manicure. Dat is een hele toestand met lange opplaknagels en dan een wit randje daar weer op geplakt en dat moet dan met aluminiumfolie en lijm en zo. Blijkbaar was er iets misgegaan, want toen ze haar vingers onder het lampje legde, schreeuwde ze het uit van de pijn. Het brandde nogal, begreep ik. Marina begreep dat ook. ‘Tja,’ zei ze.

Ik zat er eens op een zondagavond om negen uur. De bazin maakte de kassa op. Elke klant betaalt contant aan het meisje dat je nagels doet. Het klopte niet. Er kwam geld tekort. De bazin vroeg de meisjes wel tien keer wat ze die dag gedaan hadden en voor hoeveel geld. Ze rekende opnieuw en opnieuw. Zo kreeg ik een aardig inkijkje in de boekhouding van de studio. Het deerde niet. Hoera! riep de bazin ineens, toen een van de meiden zonder op te kijken zei: nee, die ene was french manicure. En zo was het gat van 150 grivna gedicht. Ondertussen kon ik op mijn dooie gemak meerekenen. De meisjes van Ooh-la-la hebben zo’n vijf klanten per dag en verdienen dus zo’n duizend grivna (40 euro). Daarvan leveren ze dan 300 grivna in bij de bazin (12 euro).

Een paar maanden geleden bereikte de Oekraïense munt haar dieptepunt. Voor een euro kreeg je 30 grivna. De bazin belde wat concurrenten op. Wat zij deden met de prijzen. De uitkomsten werden gewoon in de zaak gedeeld. Studio A vraagt nu zoveel, studio B doet zoveel, wat zullen wij doen? Ik had niet de indruk dat ik me in deze openbare vergadering moest mengen, maar het had gekund. ‘Gooi er maar 50 grivna bovenop,’ wilde ik zeggen. Want crisis of niet, de Oekraïense dames lopen er altijd verzorgd bij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s