Afscheid van Moskou

IMG_7061

Vandaag neem ik afscheid van Moskou.

Het is middernacht als we op de brug staan. Voor ons het Kremlin. De gouden koepels schitteren als de Maan in het donker; de sterren op de rode torens prijken van trots. De Verlosserskerk robuust naast ons. In de Moskvarivier gooien we muntjes, opdat degene die vertrekt altijd terugkomt. Het Rode Plein is niet verlaten, zelfs niet op dit tijdstip – zoals er geen plek in Moskou ooit verlaten is. Met het gezicht richting Basiliuskathedraal gooien we meer muntjes, ditmaal voor geluk en voor ieder een wens.

Twee weken geleden nog reisde ik af naar Noord-Kaukasus. In het midden van de steppe gaan mijn laatste wensen in vervulling. Een week verblijf ik bij Opa en Oma, in het dorpje Pervomaiskoje, dat net duizend inwoners telt. Op het kampvuur ligt sjasliek – gemarineerd in kefir en citroen, gebraden op kersenhout -, ik schiet met een geweer en melk een geit. In zijn Lada rijdt Opa ons naar Elista, de hoofdstad van de boeddhistische republiek Kalmukkië, waar op het plein naast een grote tempel het standbeeld van Lenin niet doet vergeten dat we in Rusland zijn. Op straat schaken de Kalmukken en dan doen ze goed; op school leert iedereen verplicht het favoriete spel van de president. Daarna reis ik terug af naar Moskou, waarvan ik langzaam afscheid neem.

Moskou maakt melancholisch. Ik voel het als ik door de Granatni pereulok loop, waar ik in het huis van Stalin woonde en Paustovski geboren werd. Ik voel het ook als ik afscheid neem van de universiteit en elke student voor me speecht, als ik over Tverskaya loop, nog eens aanschuif bij mijn huiskamer-Georgiër en een ode breng aan park Kolomenskaya.

Dwalend door de straten van Moskou denk ik terug aan de twee jaar die achter me ligt. Ik heb hier vrienden gemaakt, de taal geleerd en mijn weg gevonden. Ik heb Rusland gehaat en liefgehad. Maar Moskou heeft me vooral verrast, elke dag weer. De baboesjka die schokschouderend haar gouden tanden bloot lacht, de beroemde buurvrouw die me uitnodigt voor haar modeshow, de jongeman die mijn boodschappen draagt, op de eerste rij in het Kremlintheater. Toch besloot ik te vertrekken, op zoek naar nieuw avontuur. Een bijzondere onderneming ditmaal, want mijn volgende bestemming ken ik nog niet – Russisch als ik geworden ben, ontdek ik die deze zomer wel. все будет хорошо zeggen de Russen: alles komt goed.

Vandaag neem ik afscheid van Moskou, de stad die me melancholisch en wijzer maakte. Volgens oud Russisch bijgeloof komen we altijd terug op de plekken waar we iets achterlaten. всего самого хорошего, het ga je goed, Moskou. Ik keer graag eens terug.

foto-19

Advertenties

Een Reactie op “Afscheid van Moskou

  1. Kirsten,
    Wat schrijf je toch prachtig. De gemengde gevoelens (waarin melancholie overheerst) komen binnen!
    De tijd is snel gegaan. Ik kan me nog herinneren dat je vertrok.
    Ik ben benieuwd naar je volgende avontuur.
    Truus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s