Onverwacht bezoek

Vies water

Zomers gaan de kranen in Moskou dicht. Het hangt van je wijk af wanneer, hoelang en hoe hardnekkig de waterleidingen worden gereinigd. In mijn obsjtsjezjite kwam er begin juni geen warm water uit de kraan. Na twee weken draaide ik vol goede moed de kraan weer open. Het resultaat: kolkend bruin water. Het moest nagenoeg een kwartier doorlopen, voor het weer een heldere kleur kreeg.

Ik dacht dat ik alles gehad had. Dat moet je nooit denken in Rusland. Want in de weken die volgden, kwam er met enige regelmaat maar compleet onverwacht alsnog koud, koperkleurig water uit de kraan. De laatste keer was op een regenachtige, koude dag in Moskou. Ik baalde en stond daardoor enigszins te tieren in mijn kamertje. Naakt. Ik sloeg de deur naar mijn gang met mijn voet dicht.

Toen hoorde ik mijn voordeur opengaan.

Dat kan helemaal niet, want ik sluit mijn deur altijd van binnen met een sleutel in het slot af. Onder de deur zag ik het licht in mijn gang aangaan. Ik hoorde stemmen. Twee vrouwenstemmen. Het kon dus wel.

In een mengtaal van Russisch, Engels en uiteindelijk maar plat-Achterhoeks maande ik vanachter de deur mijn onverwachte bezoek te vertrekken. Nog altijd naakt. Ik houd enorm van de Russische gastvrijheid, maar in je evakostuum ontvang je ook in dit land geen gasten. Het licht werd uitgeknipt en de voordeur viel in het slot.

Furieus was ik. Ik schoot me in de kleren en stormde de gang op. Daar was niemand meer. Stampend richting het administratiekantoor van mijn woning vroeg ik me kort af hoe ik in het Russisch boos ging worden. Al die naamvallen die ik de afgelopen maand geleerd had, konden me gestolen worden. Wel was ik blij met het geleerde ‘mijn kamer’. ‘Was u net op mijn kamer?’ riep ik dus in mijn allerbeste Russisch tegen de vrouw. Mooi wel, die beleefdheidsvormen. ‘Patsjemoe?!’ (Waarom?). Ze bood me rustig een stoel aan en begon in razendsnel maar heel vriendelijk Russisch de reden van haar bezoek toe te lichten. Ze kwamen alleen even het aantal dekens op mijn kamer controleren.

Ik stuurde Anna, mijn collega van de internationale afdeling die me vaker heeft moeten bijstaan, een mail over het voorval. De onaangekondigde bezoeken vonden eerder al plaats en meer dan eens probeerde ik de dames erop te wijzen dat ze gewoon even een briefje op de deur kunnen hangen. Dan zijn ze van harte welkom. En trek ik iets aan.

Gauw kreeg ik bericht terug. Ze schaamde zich verschrikkelijk voor het gedrag van de vrouwen en had meteen de directeur van de obsjtsjezjite gebeld. Die wilde heel graag zijn excuses aanbieden. Hij nodigde me uit voor een gesprek.

Dat vond ik allemaal wat overdreven. Ik wilde alleen geen onverwacht bezoek. Niet als ik er niet was, en niet als ik er wel was maar lag te slapen of nog niet klaar was voor bezoek, om welke reden dan ook. Daarbij: ik was altijd een beetje bang voor de directeur. Ik moest eens op zijn kantoor komen om in drievoud een aanvraag te doen voor een vriendin die op bezoek wilde komen. Ik moest op mijn knieën voor toestemming. Dat vertikte ik. Dan maar afspreken in het café. Toch stemde ik in met een gesprek.

In het kantoor zaten de directeur, Anna die voor me ging vertalen, en de twee dames van de administratie. Zij hadden er geen zin in, zoveel was duidelijk. Als twee boze meisjes zaten ze tegenover me, de armen strak over elkaar, enigszins angstig voor het relaas van de hoofdmeester. De directeur begon het gesprek. Ik werd van harte welkom geheten en hij vroeg me het verhaal nog een keer te vertellen. Daarna mochten de vrouwen. Die waren boos, want ze hadden gewoon de regels gevolgd. Ze hadden geklopt, maar er was geen antwoord gekomen. Dus mochten ze de deur openen met de extra sleutel. Die ging niet open, dus gingen ze een loopsleutel halen. Toen ze hoorden dat er toch iemand was, zijn ze vertrokken. Dus wat was nou precies het probleem? ‘Je zult wel heel erg geschrokken zijn, want je kon niet zien wie er op bezoek was,’ bracht de directeur met medelijden uit. Er volgde gegniffel toen duidelijk werd dat ik poedeltje naakt was. Het ijs was gebroken.

Ik vond ze allemaal heel aandoenlijk: de dames bang om op hun kop te krijgen, de directeur bang dat ik een klacht ging indienen op de universiteit, Anna beschaamd om het woord ‘naakt’ te vertalen. Hun excuses accepteerde ik direct. In het vervolg kwam er een briefje op de deur. Geen onverwacht bezoek meer. Of ik nog iets anders wenste? Ik dacht aan een fatsoenlijke internetverbinding, een wasmachine en 24 uur per dag thuiskomen, maar ik zei alleen maar dat ik geen scheve gezichten wilde. De directeur had nog wel iets: of we alsjeblieft konden blijven communiceren. Hij verstond mijn Russisch best goed. En dan kon hij zijn Engels met mij oefenen.

Advertenties

4 Reacties op “Onverwacht bezoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s