Mijn kleine informanten

Flats Yugo-Zapadnaya

Aan onze eerste ontmoeting ging een hele zoektocht vooraf. Een huis is niet zomaar gevonden in Rusland. Aan het einde van de metrolijn gaat een minibus, een marshrutka, tot aan de vijvers, waar ik moet roepen dat de chauffeur halt moet houden. Daar de straat oversteken, links, rechts, tussen de gebouwen door – het begint allemaal bij het vinden van het juiste gebouw, met het juiste nummer. Geen straatnamen. Dan ingang nummer zoveel in het vijfde blok, een deurcode, de lift, etages, en dan heel veel deuren. Er keft een hondje en de juiste deur gaat open. In de deuropening staat een vrolijk, blond meisje. Dertien jaar. Ze heet Kira en wil bijles Engels.

Vanaf dat moment zie ik Kira wekelijks. Het wordt herfst, winter, zomer. Ze wil geen boek, geen grammatica, maar gewoon een beetje kletsen. In het Engels. Over haar favoriete band One Direction. We bespreken alle songteksten, interviews en roddels over de jongens uit Engeland. Ooit gaat ze hen ontmoeten, en daarvoor moet haar Engels goed genoeg zijn. Ik mag haar graag – dromen moet je nooit te klein.

Ze laat me foto’s zien van haar familie, in de datsja, aan de Turkse kust en de Zwarte Zee. Zij vertelt, en ik luister. Corrigeer haar taalfouten. Laat haar in de verleden tijd vertellen. Maar ik laat haar vooral vertellen. Over haar vader, die ik in al die maanden nog nooit gezien heb. Een bekende sportjournalist met een eigen talkshow op tv. Over haar moeder, die voor mij een gezondheidsverklaring kan regelen, waarmee ik zonder lichamelijke testen in het ziekenhuis naar het zwembad mag. Over haar vrienden, klasgenoten en schoolleven. Vrije tijd. De buurman van de datsja heeft een hond. Daar speelt ze mee als ze er is. ‘Zijn baasje maakt zelf drank en kan dus niet goed voor zijn huisdier zorgen.’ Ze laat een foto zien. ‘Hier is het weer zover.’ Op het plaatje ligt een man in de sloot.

‘Ik ben niet arm en ik ben niet rijk,’ zegt ze wijs. ‘Dat zie ik allemaal heus wel.’ Ze heeft medelijden met een klasgenootje. Het meisje is niet zo slim, vertelt Kira, maar is toch de beste van de groep. Haar ouders betalen voor haar cijfers. ‘Hoe kwam je daarbij?’ vraag ik haar. ‘Nou, haar vader gaf haar moeder een vliegtuig voor haar verjaardag, en ja, toen wist ik het wel. Ze haalt altijd de hoogste punten, maar in de klas weet ze het antwoord nooit.’

Er lag nog sneeuw toen Kira veertien werd. Haar lievelingsband verdween naar de achtergrond; in plaats daarvan vertelde ze me aan de hand van foto’s op VKontakte (de Russische Facebook) over haar nieuwe vrienden. Vooral veel jongens. Die had ze op de schaatsbaan ontmoet. Ze kreeg een vriendje, een tweede vriendje. Een van de jongens heeft een auto voor zijn zestiende verjaardag gekregen. ‘En dat rijbewijs dan?’ vraag ik verbaasd. ‘Ach, dat controleren ze toch niet,’ antwoordt Kira. ‘Hij lijkt wel 18, hoor.’

Toen haar ouders naar de datsja waren en zij alleen thuis mocht blijven, had ze een feestje thuis. Er brak brand uit toen ze de popcorn te lang in de magnetron had gedaan, maar voor haar ouders thuis waren, had ze alles opgeruimd.

Twee maanden geleden bleek Kira’s buurjongen ook interesse te hebben in bijles. Of eigenlijk: zijn ouders. Die wilden hem het liefst naar Engeland sturen. Twee maanden zou hij in zijn eentje in de zomervakantie naar een talenschool moeten. Max is zielsgelukkig met mijn komst. Ik red hem van een eenzame zomer in Europa; ik kom twee keer per week over de vloer en de rest van de tijd kan hij met zijn vriendjes spelen. Zijn ouders kochten vier studieboeken, die aan het eind van de zomer uit moeten zijn. In een BMW word ik van de metro gehaald en thuis wachten elke les zakuski, Russische hapjes; meer dan eens sloeg ik de vodka om twee uur ’s middags af. Onlangs kwam ik op zondagavond bij hen thuis, nadat ik bij uitzondering op de marshrutka was gestapt. Drie slaperige gezichten keken me aan. De ouders een dikke kater, na het feestje van de vorige avond. Zijn moeder nog vol in de make-up, niets uitgelopen door een comateuze nacht. Max was tot vijf uur wakker gebleven in afwachting van de thuiskomst van zijn ouders. Maar er moest gewoon lesgegeven worden.

Max vertelt graag over zijn voetbalclub. Die zit in het noorden van Moskou. Hij woont in het zuiden. Elke dag gaat hij na school naar zijn opa en oma in het centrum van Moskou, en vandaaruit naar de voetbaltraining. ‘Vind je dat niet vervelend?’ vraag ik hem. Dat gereis elke dag, op die leeftijd. Hij trekt een wenkbrauw op en lacht. ‘Ik ben het al zo lang gewend. Ik reis al vijf jaar elke dag alleen met de metro.’ Max is veertien.

Deze week gaat hij met zijn vriendje naar de datsja van diens ouders, die de zomer gewoon moeten werken in de stad. Een zus (hier meestal een nicht) komt ook mee. Ze is zestien. Met z’n drieën zitten ze hele dagen in het buitenhuis, ergens op het platteland 150 kilometer onder Moskou, in een bosrijk gebied. Ze spelen computerspelletjes en dobbelen met stenen, vertelt hij. En twee keer per week komen de ouders boodschappen brengen. Daarna rijden ze terug naar de stad om te werken. Max moet in het weekend een dag terug voor zijn Engelse les. Daarna is het weer echt feest.

Advertenties

4 Reacties op “Mijn kleine informanten

  1. Wat een mooi inkijkje in het leven van enkele Russische kinderen.
    En … jij blijkt van alle markten thuis te zijn. Je bent ook al een gewaardeerd docent Engels!

  2. Na een heerlijke vakantie in Italië wachten mij de hartverwarmende verhalen uit Moskou..
    Wat maak je toch bijzondere dingen mee….hoe zou dat toch komen???

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s