Het aardbeienvrouwtje

Het daagt in het oosten. Zo ook in Berlijn: als je hier komt wonen, moet je in de oostelijke wijken Prenzlauer Berg, Kreuzberg en Friedrichshain zijn. Daar gebeurt het. Kunstenaars, muzikanten en andersoortige creatievelingen vinden daar hun heil, evenals de talrijke alternatieve bewoners en bezoekers die daar dagelijks hun leven verrijken met al het originele dat op hen afkomt. Ik woon daar niet. In het westen van Berlijn, in de multiculturele wijk Moabit, ben ik neergedaald. Laat me je een impressie geven van de buurt waarin ik nu woon en maak kennis met mijn buurtbewoners en nieuwe vrinden.

Het bescheiden optrekje van huisgenoot K. en mij is een product van de zogenoemde Altbau, waarbij Alt opgevat mag worden in de letterlijke betekenis van het woord: ons huis stamt uit 1899. Met nog zeven appartementen delen we ons huisnummer; op de derde verdieping wonen wij. Zie het als een penthouse. We delen ons pand met onder anderen – in willekeurige volgorde – een professioneel blokfluitiste,  onze huisbaas (die gemakshalve in Niedersachsen woont en zijn pied-à-terre hier nu en dan bezoekt), een hypnotiseur, een sociaal therapeut (ik vermoed een verband tussen beide professies) en een alleenstaande, oude man.

Met laatstgenoemde had ik de eerste ontmoeting tijdens mijn verhuizing. Vol van euforie dat mijn Berlijnse leven kon beginnen, moe en voldaan van de reis vanuit Nederland (met tachtig kilometer per uur, op de rechterbaan, stelselmatig ingehaald worden door vrachtwagens, maakte de reis uitputtend) en de trappen beklimmend met dozen en meubels, ging bij de zoveelste klim de deur van de oude man open. ‘Of er weer verhuisd werd?’, begreep ik. In mijn beste Duits hijgde ik ietwat van bevestiging. Het volgende dat ik kon verstaan was iets met Polizei en anrufen, en ja, ik weet dat anrufen bellen betekent. Dat kon niet goed zijn. Mijn zwager, die een grotere Duitse woordenschat heeft dan ik, mengde zich in het gesprek. De oude man bleef in de deuropening staan en de geur van gloeiende verwarming kwam het trappenhuis  binnen. Het was genoeg geweest met al dat Feiern, de afgelopen weken was het elke nacht raak, zo luidde het relaas van de oude man. Wie verhuist er toch midden in de nacht, dacht ik nog. Totdat doordrong dat feiern feesten betekent, en geen verhuizen. De oude man vroeg waar ik woonde en stotterend wist ik mijn stulpje te omschrijven. ‘Ach so.’ Hij doelde op een ander appartement. Hij wenste me een fijne dag. De politie heb ik niet gezien.

Hoe bezoedeld onze eerste ontmoeting ook was, mijn beeld van de oude man is volledig hersteld. Ik wil ook niet vervallen in de vooroordelen over Duitsers, waaronder het beeld van de oude, stinkende, met politie dreigende man. Bij dezen doorbreek ik de clichés (is dat niet een cliché?). Mijn onderbuurman is gerehabiliteerd. Inmiddels doet hij me meer denken aan de favoriete conciërge op school. Dat komt niet alleen omdat hij een sleutelverzameling heeft. Het is zo’n man die je band plakt, ook al is het de derde keer die week. Die nog even een kopietje voor je maakt, terwijl je het eigenlijk zelf had kunnen doen. Die je broodtrommel met een subtiliteit het klaslokaal in komt brengen, dat niemand ook maar zou kunnen vermoeden dat je moeder hem gebracht heeft. Zo’n man. Oud is hij nog wel.

Onze straat is erg rustig. We wonen dan ook boven een uitvaartwinkel. Aan de andere kant van onze ingang is een loods en daar heb ik mijn beste vriendin ontmoet. Ze is Duits en komt uit Wedding, een vergelijkbare wijk die boven Moabit ligt. Zes dagen per week staat ze daar met haar groente en fruit, ondanks de aantredende zomer in een dikke trui, want de zon komt door de hoge gebouwen niet lager dan de tweede verdieping. Elke dag haal ik er verse aardbeien, voor een euro. Als ik eerst andere boodschappen moet doen of richting de universiteit vertrek, houdt ze een bakje voor me achter. Ze vraagt naar de studie (‘Moeten jullie niet eens wat gaan doen?’ vraagt ze gekscherend), informeert ons over de feestdagen en houdt alles goed in de gaten. Tijdens de eerste week heb ik drie maal de aanhangwagen van de binnenplaats naar buiten en vice versa moeten verplaatsen.  We gingen toch niet nu al terug naar Nederland?, vroeg ze dan bezorgd. En waarom moest ik toch steeds met een incomplete stofzuiger over straat?, toen ik dagen achtereenvolgens een stofzuigerslang probeerde te bemachtigen.

Haar assortiment wisselt met de dag, maar aardbeien zijn er altijd. Soms koop ik groente bij haar, die ik niet nodig heb. Ik ben zo dol op haar en wil dat ze hier nooit meer vertrekt. Ik vermoed dat dat gevoel wederzijds is. In onze vriendschap ontbrak er echter één aspect: haar naam.

De mensen hebben hier nog geen namen. De oude man geeft me de sleutels van de kelder. En als die niet passen, moet ik ze vragen aan de Turken van beneden. Er is post voor de therapeut. Of ik al bij de hypnotiseur ben geweest? We zijn welkom. En mijn beste vriendin noem ik het aardbeienvrouwtje.

Steeds nam ik het me voor. Morgen, als de zon slechts op de derde verdieping doorbreekt en haar stalletje zich nog in de schaduw bevindt, breng ik haar warme koffie. Om haar warm te houden, evenals onze vriendschap. En om haar naam te vragen.

Ik fantaseerde over haar naam. Wat klinkt zo zoet als aardbeien? Welke naam heeft slechts één connotatie, die van aardbeien? Deze week was de vraag en het antwoord daar. Haar naam is Ursula.

Advertenties

8 Reacties op “Het aardbeienvrouwtje

  1. Lieve K.

    Ik ben zo trots op je!! Een prachtige column uit Berlijn, ik blijf je volgen.
    Jammer, dat je niet dagelijks verschijnt!!Ik wist natuurlijk al, dat je vele talenten had. Komt er goddomme weeeeeer eentje bij. Wat ben je toch een superkip!
    Groetjes uit Molenhoek,

    I.

  2. Heey Kir!

    Hartstikke leuk om te lezen! Je schrijfstijl is net zo boeiend als je persoonlijkheid! Naar de krant ermee zou ik zeggen! Ik houd je blog in de gaten hoor!

    xxx

  3. He Kir,

    Zo leuk om je blog te lezen!! Ik krijg gewoon zin om mijn boeltje te pakken en in Berlijn te gaan wonen!

    Groetjes aan het aardbeienvrouwtje!

    xxxxxxx

    ps. kan ik je blog ook doorlinken aan Menno, of kan jij dat doen??

  4. Heerlijk. Door het doorbreken van de verwachtingen, je tedere beschrijvingen en je te gepasten tijde ingelaste beschouwingen hou je perfect de aandacht van de lezer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s