De stad als vriendschap

Mijn kennismaking met Berlijn verloopt niet geheel vlekkeloos. Ik beschouw Berlijn als een beginnende vriendschap: ik wil nog zoveel weten, maar haar geheel doorgronden gaat niet vanzelf. Na vier maanden valt  me nog van alles op en tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat ik met andere ogen kijk. Met ogen waarmee ik nog nooit naar een stad heb gekeken. Maar Berlijn intrigeert me en ik wil haar beter leren kennen.

In mijn poging tot toenadering besloot ik de Berlijnse cultuur – in al haar veelzijdigheid – in  te duiken. Zo bezocht ik Karnaval der Kulturen, een enorm festijn met praalwagens, tromgeroffel en zwiepende heupen. ’s Middags danste ik mee op Braziliaanse ritmes en ’s avonds at ik de meest ongewone Afrikaanse gerechten, gevolgd door een wandeling over een internationale braderie. Mensen dansten, dronken cocktails en bier, aten exotische malen, Vlaamse frieten en Duitse Bratwurst, en gingen los op Finse heavy metal. Voor elk wat wils.

Niet lang daarna was het tijd voor Christopher Street Day, met als grootste activiteit de Gay Parade. Daar trof ik een nog groter heupwiegende menigte aan, maar dan met minder kledij om het lijf en met meer hoofdtooien. Iedereen was vertegenwoordigd. Ook in onze straat was het feest. De herenliefde was ver te zoeken; in plaats daarvan hadden we een springkussen voor de deur, kraampjes met natuurlijk weer veel eten en handgemaakte prularia, en de hele dag klonken optredens van muzikale buurtbewoners mijn huiskamer door. Na drie dagen werd alles weer afgebroken. Dat gebeurde op zondagavond, vanaf 0.30uur, onder mijn raam. Geen haan die daarnaar kraaide.

Ook heb ik mijn eerste Berlijnse galerie-opening meegemaakt. Ik wist lange tijd niet wat ik aan moest trekken en dat terwijl alles in Berlijn is toegestaan. In een simpel zwart jurkje vertrok ik naar Wilmersdorf, een doorgaans chique buurt, waar de feestelijke opening plaatsvond. Een studiegenoot vertelde me aldaar verhalen. Indrukwekkende verhalen. Tegelijkertijd gaf ik mijn ogen de kost, aan de kunst en aan de mensen. Een vrouw van begin dertig, hoog gehakt en vol in de make-up, kwam naar me toe. Met een betoog in het achterhoofd vol wijsheden die ik kon uiten over De Kunsten zag ik haar naderen. Ze vroeg van welk merk mijn lippenstift was. Die vond ze vooral indrukwekkend. Ik was beduusd. Mijn studiegenoot stemde me gerust: ‘Zo Berlijns!’, riep hij uit. Ik geloofde hem.

Datzelfde weekend stond er weer iets op het program. Een van mijn meest talentvolle leerlingen ooit woonde afgelopen jaar ook in Berlijn. Hij heeft hier een dansopleiding gedaan en nodigde me uit voor een voorstelling. Los van mijn hang naar culturele ontdekkingen in Berlijn was ik buitengewoon benieuwd hoe hij gevorderd was. En zo reisde ik op een zondagavond af naar een afgelegen stukje Berlijn. Het was indrukwekkend. Voor dans ben ik niet snel te porren, maar dit verraste me. Negentien totaal verschillende dansers, met uiteenlopende identiteiten en achtergronden, hebben me anderhalf uur vermaakt en geboeid. Het was afwisselend, met Fame-musical-achtige danseressen, dansers met een mimespeleruitdrukking, een transseksueel en natuurlijk mijn grote talent. Ik aanschouwde Berlijn als een podium van veelzijdigheid en ritme.

De Berlijnse cultuur betekent echter meer dan activiteiten en voorstellingen. Het kan ook kleiner. Daarom kijk ik extra goed om me heen. Eerder schreef ik al over het Mauerpark, waar elke week een karaoke wordt georganiseerd. Er komen serieus duizenden mensen op af. Heb ik ooit verteld hoe schoon het park na afloop is? Daar zit in Berlijn een systeem in. De zwervers hier leven van het ophalen van glazen flessen. Dat betekent dat je juist je fles bier ergens laat staan, zodat zij het vervolgens kunnen opruimen. Dat voelde aanvankelijk nogal ambigu, want je laat toch je zooi achter. Maar zij leven ervan. Denk je eenmalig het Vondelpark op de eerste zomerdag van het jaar in. Er moeten zeven extra schoonploegen komen op de troep achter de mensen op te ruimen. Hier is het elke dag feest en je merkt er niets van.

Het paradijs is niettemin elders. Ook hier is het vaak genoeg hommeles. De sirenes die elke dag door mijn woning schallen, registreer ik nauwelijks meer. Net als in elke wereldstad lopen er hier genoeg gekken rond. Nu ben ik niet angstig aangelegd, maar op je hoede zijn is nergens een overbodige luxe. Relativeringsvermogen overigens ook niet. Onlangs vloog er drie uur lang een helikopter boven mijn huis. Ik dacht dat mijn Moabit afgebroken werd, door criminelen. Het bleek Nicolas Sarkozy, die een bezoek aan Berlijn bracht.  En deze week zag ik een zigeunervrouw met kind bij de kraam van het Aardbeienvrouwtje. Ze gaf de vrouw een tros bananen. Ze kon niet zien dat ik haar kon zien. De zigeunervrouw liep door, met haar oogst. Het Aardbeienvrouwtje trok een gezicht. Volgens mij heet dat tolerantie.

Voor een beginnende vriendschap verloopt mijn kennismaking met Berlijn gestaag. Ik kijk goed om me heen en word vaak verrast. En niet onbelangrijk: Berlijn levert me verhalen. Ik denk dat we goede vrienden kunnen worden.

Advertenties

9 Reacties op “De stad als vriendschap

  1. Geen angst Kirst. Na 4,5 jaar ben ik niet verder gekomen dan een stoplicht relatie die hallucinerend groen schijnt, ijskoud rood, maar meestal toch gewoon op oranje staat. Net als de echte stoplichten in Berlijn die via oranje groen worden, want, regels zijn regels, oranje zit nu eenmaal in het midden en Berlijn ligt nog steeds in Duitsland. Nu, 4 maanden later, heeft ze me nog steeds niet teruggebeld… snik (een amsterdamse welteverstaan).

  2. Zeg Kir, dat doe je wel goed. Zo’n verhaal op de valreep nog even schrijven. Wanneer wordt deze besproken in college? Verbeter me als het niet zo is, maar klopt het dat hier een mythe in verstopt zit?

    Mooi! Samen met Job aan het wachten tot je thuiskomst. Hij in de Achterhoek, ik in Amsterdam. Bel je snel voor koffie? Uhm… een dubbele vodka met een snicker?

    KUS

  3. Hallo Kirsten,
    Op een zwoele avond in de bergen van Noord-Italië laat ik me heerlijk inpakken door jouw mijmeringen over deze WERELDstad. Ik ben ervan overtuigd, dat je er nooit meer vanaf komt, van die vriendschap met Berlijn. Je zult er vast en zeker altijd met open armen ontvangen worden….
    Geniet van je vakantie in Nederland!!
    Dikke kus,
    Ineke

  4. HA! Het maakt niet uit waar je heen gaat, die lippenstift blijft je achtervolgen! Je persoonlijke trademark haha. Leuk dat je naar die opening bent geweest. Ik kreeg laatst nog een mailtje over een nieuwe tentoonstelling in Kunstraum Schwanenwerder. Ken je dat? Was het alweer vergeten, maar ik vroeg me sowieso af of het wel leuk zou zijn.

    Het is mooi om steeds nieuwe kanten te ontdekken van de stad waarin je woont. Ik weet zeker dat je na je vakantie weer allerlei nieuwe dingen ontdekt! Juist als je weer even in een andere omgeving bent geweest. Zo is het voor mij in ieder geval nog steeds met Rome. Juist als je denkt te weten hoe het in elkaar steekt, word je opnieuw verrast.

    Anyway, bentornata! Amsterdam wacht op je:) X

  5. Mooi verhaal! Sluit aan bij mijn theorie van honden- en kattensteden. Amsterdam, Parijs: hondensteden: makkelijk, herkenbaar, gezellig, sociaal. Berlijn, Londen, Rotterdam: kattensteden. Zitten niet op jou te wachten. En zijn des te meer trots op je als je hun wisselvallige karakter weet te veroveren. Succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s