Concurrentie

Gedecideerd doch bezorgd sprak hij me toe, mijn docent economie. ‘Kirsten, niet alles in de economie draait om vraag-en-aanbod.’ Ik was teleurgesteld. Dit principe was namelijk het enige uit De Economie dat ik enigszins begreep. Uit voorzorg verwerkte ik dat dus maar in elk antwoord, helaas minder opzichtig dan ik had gehoopt. Nu bleek er nog meer te zijn. Concurrentie bijvoorbeeld. Dat gaat dieper dan alleen mensen die iets willen en mensen die ergens vanaf willen. Jaren later en nog steeds snap ik er de ballen van. Het blijft me verbazen. Ook hier.

Toen ik naar Berlijn verhuisde, had ik op elke straathoek een atelier verwacht. Of iets anders kunstzinnigs. De straten zouden er vol van zijn. Het straatbeeld laat echter een geheel ander overschot zien: apotheken. In alle soorten en maten, al verkopen ze overal hetzelfde. Mij is verteld dat een huisarts hier een ietwat ondergewaardeerd beroep is. De huisarts is een doorgeefluik. Als je iets hebt, ga je naar een specialist. Die zoekt wel uit wat je hebt. Of niet. En in dat laatste geval ga je naar een andere specialist. Niets meer en niets minder. Wil je liever wachten op een specialist of heb je ziekenhuisvrees, dan kun je je te buiten gaan aan tal van apothekers hier. Daar heb je alle tijd en ruimte om zelf te dokteren. En de apotheker doktert vrolijk met je mee. De keuze is er reuze.

Bij het tellen van de vele Dönnertoko’s hier leek het even of ik het economische principe dichter genaderd was. De apothekers moeten wel het hoofd boven water zien te houden, dus de mensen moeten ergens ziek van worden. De biologische winkels schieten hier als onbespoten paddenstoelen uit de grond, dus er moet iets anders zijn. Vetzucht dan maar. Er is vast wel een middeltje voor te krijgen. Ik overdrijf nauwelijks als ik vaststel dat er in een omtrek van één kilometer zoveel Dönner te verkrijgen is, dat je tweeënhalf jaar lang niet hoeft te koken. Dan moet je wel elke dag Dönner eten.

Maar ik kan niet over Berlijn schrijven als er niet iets creatiefs aan te pas komt. De muziek. Er is veel muziek in Berlijn. In huis, op straat en in de parken. Op zondag kun je je muzikale lol niet op in het Mauerpark. Daar wordt wekelijks een karaoke georganiseerd. Dat is niet meer dan een grote bakfiets met een laptop en twee boxen, maar vergis je niet: het is dusdanig hilarisch dat er wekelijks zo’n drieduizend man op afkomt. Van bezopen zwervers tot talentvolle tienermeisjes die het publiek op de bühne, dat overgoten van drank en zon zit te genieten, tot staande ovaties aanzetten. Het is zelfs zo’n buitengewoon evenement, dat wij daar onlangs met z’n allen getuige waren van een groots huwelijksaanzoek. Het publiek barstte los in een euforie waar geen Eurovisie Songfestival tegenop kan. Of het WK Voetbal dan. Of iets anders groots.

Maar er zijn weinig plekken waar je in korte tijd zoveel muzikanten ziet komen en gaan als in de U-Bahn. Het is een race tegen de klok voor de artiest. Een labyrint van geluid, aria’s en vergeten instrumenten schalt elke halte debuterend de coupé door. De reiziger is er getuige van. Of je nu wil of niet, je belandt zo in een battle; als de concurrentie zomaar jouw coupé instapt, kun je er maar beter gebruik van maken. Degene die het eerst binnen was, gaat vast met de pet rond, terwijl de volgende muzikant jouw liedje afspeelt. Het kan zodoende voorkomen dat ‘No woman, no cry’ zeven haltes lang door respectievelijk een accordeonspeler, een gitarist, nog een accordeonist en een triangelspeler ten gehore wordt gebracht, ingezet door een reggaezanger en afgemaakt door een zigeuner. En met het verschijnen en vertrekken van elke artiest, stapt er een nieuwe lading reizigers in. Zo is er altijd wel iemand voor wie de artiest nieuw is. Met dezelfde overtuiging wordt daarom nog maar een nummertje ingezet.

Ik vraag me af wat toch de gouden sleutel tot concurrentie is. Waarom is er van alles zo veel? Hoe weet die ene man met accordeon het risico van zijn accordeonconcurrent te incasseren? Kennen ze elkaar? Is het een gok of maken ze dankbaar gebruik van de concurrentiestrijd, in de wetenschap dat ze hoe dan ook met een pet vol geld het metrostation verlaten? Begrijpen doe ik nog steeds niet. Maar het werkt. En ik geniet ervan.

Advertenties

9 Reacties op “Concurrentie

  1. haha Kirsten, heeerlijk! Over concurrentie gesproken: daar hebben ze in veel landen geen kaas van gegeten. Hier in Sierra heb je 1 straat met supermarkten, en in de rest van de stad is er geen supermarkt te vinden. Heb jij even pech als je aan de andere kant van de stad woont.
    Veel plezier en succes nog daar en als je besluit op het podium te springen voor wat karaoke, vergeet dan niet het filmpje op YouTube te plaatsen! xx

  2. Whahaha! De link tussen apothekers en dönnerzaken!
    Geweldig! Een karaokefeestje met songfestivalpubliek??? Ik pak snel m’n jas en koop een vliegticket naar Berlijn!
    xxx

  3. Pingback: Martin « KadeGee·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s