Berlijnse krochten

Soms voel ik me hier net een kind in een speelgoedwinkel. In Berlijn kan en mag alles. Althans, zo lijkt het. Als je de stad echt wil leren kennen, moet je buiten de paden treden en diep onder de grond kijken. Maar ook bovengronds kent men hier een vrijheid waar menig vrijbuiter u tegen zegt. Ik in ieder geval wel.

Om te beginnen heerst hier een uiterst loyale ontbijtmoraal. Dat Nederlandse geneuzel – met buitenshuis ontbijten tot stipt half twaalf in de morgen, dan lunch tot vier (‘Nee mevrouw, daar hoort een uitsmijter dus niet meer bij.’), van vijf tot zes een uurtje borrel (kort, hè?) en dan direct door naar het avondeten, tot tien uur uiterlijk, want dan gaat de keuken dicht – stond me op Nederlandse bodem al erg tegen. In Berlijn doen ze dat toch beter. Heb je zin in een Kartoffelsuppe om elf uur ’s ochtends? Geen probleem. Wil je om elf uur ’s avonds (wat zeg ik? Drie uur ’s nachts!) nog een broodje met zes soorten vleeswaren? Dan maken we toch iets. En wil je de hele dag Frühstücken? Dan doe je dat gewoon. (Soms zijn er wel eindtijden, dan kun je slechts tot zes uur ’s avonds terecht voor je ontbijt.) Om over de kwaliteit en omvang van zo’n Frühstück maar te zwijgen. Nergens is een broodje-brie-met-walnoten-en-honing te vinden. Waarschijnlijk vragen ze zich hier ook af wat die combinatie toch op elke Nederlandse lunchkaart doet.

In zo’n grote stad lijkt het soms lastig zoeken naar een plek waar je je echt vrij kunt voelen. Ook daar hebben de Berlijners aan gedacht. Heb je ooit gevliegerd op een vliegveld? Kilometers geskeelerd over een landingsbaan? Veertig barbecues en vijfentwintig bankstellen erbij op een grasveld zien staan? Dat vind je allemaal op Tempelhof, een vliegveld aan de rand van de stad dat tot drie jaar geleden nog gewoon in gebruik was. En wat doet de Berlijner met een stuk grond dat over is? Er nuttig gebruik van maken. Een paar weken geleden vierde Tempelhof haar eenjarig bestaan. Als gigantisch en vrij park, zonder vliegtuigen weliswaar.

De echte vrijbuiter gaat nog een stapje verder. Die gaat underground. Dat wilden huisgenoot K. en ik ook wel eens meemaken, want ‘dat is typisch Berlijn’. En dus gingen we op stap. De eerste tent waar we belandden, was niet meer dan een kelder met een paar tafels, stoelen en een dj-tafel. Trots dat we meteen een echt ondergronds feestje te pakken hadden, begon de avond goed. Tot we een uur later de dj betrapten op een songfestivalplaat, er wel heel veel Engels om ons heen werd gepraat en er eigenlijk geen Berlijner te bekennen was. Wegwezen en door naar spannende uitgaansgelegenheid nummer twee. Zodoende kwamen we in een homotent terecht, waar al gauw de enige heteroman op ons afkwam, een Italiaan. Missie mislukt. We wilden tenslotte een echt Berlijns undergroundfeest. Via een omweg liepen we terug naar de metro, over een enigszins verlaten weg tussen de lege, hoge gebouwen door. Toch waren er mensen op straat, jonge mensen. We volgden hen. Alsof je stiekem naar een schoolfeest gaat, waar je vaag iets van gehoord hebt. Ze liepen door tot een grote fabriek en langzaam drong tot ons door dat het gedreun dat we hoorden daar vandaan zou kunnen komen. Er doemde een groot hek op, een poort, maar we weken geen moment van hun route. En daar stonden we ineens: in een lange rij op een binnenplaats die ons de toegang zou verschaffen tot ons eerste echte undergroundfeest. In de krochten van een oude fabriek werd gedanst en gedronken. We schoven aan of we nooit anders gedaan hadden. Tot in de kleine uurtjes gingen we door en met de U-Bahn weer naar huis. We waren echt geïntegreerd.

Een week later werden huisgenoot K. en ik uitgenodigd door twee van onze nieuwe Duitse vrienden om op zondagmiddag naar Open Air te gaan. Ik stelde me een soort openluchtfestival voor, met bandjes, dj’s, koude halve liters en in combinatie met het stralende weer beloofde dat een geslaagde dag te worden. Het was alleen even lopen. En zoeken, zo bleek. We struinden een park af en onze Duitse vriend vroeg ergens op een afslag de weg. Er waren geen borden. Er was niets over bekend. Dat betekent hier echter niet dat er niets is. Het is alleen underground. En daar viel het kwartje: underground betekent gewoon illegaal. De teleurstelling sloeg in als een bom: ons eerste – zelf ontdekte! – fabrieksfeest van de week ervoor was helemaal geen underground. Dat is een club en gewoon legaal. Maar we hoefden niet lang getreurd te zijn; deze middag was pas echt underground. Een paar zijpaden later werd het duidelijk: tussen de bosjes stond een dj te draaien, mensen dansten op blote voeten op het gras, vergezeld door anderen op kleedjes en in kleermakerszit met de nodige koude dranken. Voor deze ‘Open Air’ was geen vergunning afgegeven en de aanwezigen waren op de hoogte gebracht via een forum, waar je niet zomaar toegang tot krijgt. De juiste contacten zorgen voor het gewenste publiek. We zetten ons trots neer en genoten.

De ervaring heeft welgeteld vijf minuten mogen duren. Toen doemde vanuit de bosjes een politiebus op. Heel relaxt stapten daar zes agenten uit.  Er klonk een boegeroep, dat niet mocht baten. De stekker moest eruit. Het was een deceptie, maar niet voor lang. Mijn geluk kon niet op. Zowel boven als onder de grond bruist het en ik ben erbij.

Advertenties

9 Reacties op “Berlijnse krochten

  1. Ik wil ook weer fruhstucken!! Vanochtend waren ze zelfs vergeten de croissantjes aan de deur te hangen. Ik kan niet wachten tot we met kleine Kees naar Berlijn komen.
    XX Miek

  2. Dit lees ik erg graag, Wunderbahr schön!

    Ja, een speelgoedwinkel waar de mooiste barbies niet in de etalage maar achter in een hoekje staan; waar de zogenaamd mooiste, de mooiste ook niet zijn, want altijd is er nog een verder hoekje, waar wellicht mooie haren wapperen van het fliegeren op een landingsbaan.

    x Stefan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s