Berlijn voor beginners

Arm en sexy, daarmee omschrijven de Berliners hun eigen wereldstad. Drie weken vertoeven op Duits grondgebied maakt de buitenlander in staat de verschillende paradoxen alhier te incasseren. De chronologische volgorde laat ik voor het gemak buiten beschouwing; de wirwar van wetten en regels an sich is al penibel genoeg.

Omver gereden worden door een fietser op de stoep is slechts een proces van gewenning. Op de weg fietsen is overigens geen probleem – mits je niet suïcidaal van aard bent en beschikt over aanzienlijke schokdempers in je fiets. (Ik moet je verschuldigd blijven of fietsen op de snelweg wel is toegestaan; het zou me niets verbazen.) Zorg daarentegen wel voor een werkende dynamo. Je moet dan wel je fietslampjes aan je stuur monteren, maar voor het geval daarvan de batterijen leeg zijn: wees voorbereid. Je zou denken dat de knipperende HEMA-lampjes ooit in het leven zijn geroepen bij gebrek aan werkende dynamo’s, maar ach, er is hier dan ook geen HEMA.

Je auto tegen de richting in parkeren is strafbaar, openbaar dronkenschap niet. Althans, als je niet overdrijft. Ik vraag me, zelfs op een doordeweekse avond, terwijl ik met de U-Bahn door heel Berlijn reis, wel eens af waarvoor je eerder beboet wordt: reizen zonder geldig vervoersbewijs of reizen zonder alcoholische versnapering aan je lip. Zonder dat laatste hoor je er in ieder geval niet echt bij.

Niet om deze dagelijkse sores te bagatelliseren, maar laat ik je de ervaringen met de Duitse bureaucratie (verder spreek ik liever van het B-woord) vooral niet ontnemen. Hier gaat men prat op het getal drie. Alle formulieren behoren drie-dubbel-op, het liefst tevens in drievoud, ingevuld te worden. Ter illustratie: voor mijn inschrijving aan de Freie Universität (FU) – en daar gaan we al; ik sta immers al ingeschreven aan de Universiteit van Amsterdam – moet ik een bewijs leveren dat ik ingeschreven ben voor de masteropleiding bij laatstgenoemde instelling. Dat is pas één. Daarnaast moet ik aantonen dat ik mijn bachelor heb behaald (welke van de twee, dat doet er dan niet toe). Dat is slechts twee. Dat je zonder bachelor geen master kunt doen, staat blijkbaar niet buiten kijf. Maar Duitsland zou Duitsland niet zijn als er een derde document aan moet worden toegevoegd: mijn middelbareschooldiploma. Het is maar goed dat ik zo’n twaalf jaar geleden heb gekozen voor het vak Duits, anders had ik linea recta kunnen vertrekken, zo ik vrees.

Om gallisch van te worden, hoor ik je denken. Maar niets is minder waar. Op de FU worden mijn huis- en tevens studiegenoot K. en ik onder de grote vleugels genomen van Herr Professor H., die ons door het woelige oerwoud van het Duitse B-woord leidt. Met geduld en nauwgezette raadgeving staat hij ons bij. Erom lachen, luidt het devies. En er een goede fles rode wijn bij opentrekken. Of twee. ‘Wel zo’n zware. Een behoorlijke, stevige Spaanse, op z’n minst,’ om alle formulieren door te komen.

Het doet me niet niets dat ik je nog weinig kan vertellen over de cultuur, de architectuur, de wilde feesten en de Places To Be in Berlijn. Ik ben een beginner in Berlijn. Bovenal ben ik vooral erg druk met het invullen van formulieren om formulieren te kunnen invullen. Waar ik toch mijn strikdiploma heb gelaten?

Advertenties

4 Reacties op “Berlijn voor beginners

  1. Deutsche Gründlichkeit, gotta love it… twee weken nadat ik uit Berlijn weg was, kreeg ik een Duitse brief in de bus. Ik diende met een officieel formulier te bewijzen dat ik nu in België woonde. Op het gemeentehuis dan om een ‘bewijs van woonst’ gegaan, opgestuurd en gehoopt dat ze in Berlijn tolks hadden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s